Bazen bile bile bazen de bilmeden birbirimizi üzeriz. Bir süre sonra sebebini, ne olduğunu bile hatırlamayız.
Her nedense üzenler her şeyi unutur ama üzülenlerin içinde hep bir şeyler kalır. Buna rağmen dostluklar devam eder. Belki biraz sarsılır ama devam
eder.
Karşımızdakini üzdüğümüzü bildiğimiz halde neden bunu yaparız acaba? Halbuki, hayat hiç de uzun değil. Biz her ne kadar uzun olduğunu düşünsek de, öyle değil. O halde nedir bizim yaptığımız ? Küçük basit anlamsız oyunlar. Başka birşey değil.
Madem ki bu bizim arkadaşımız dostumuz veya ailemizin bir üyesi. Peki ne isteriz de üzeriz, onları. Sonunda ne gecer elimize, Ne kazanırız ? Tabii hiç bir şey.
Kötü veya yanlış bir şey yapmak çok kolay. Zor olan değerli olan iyi bir iş yapmaktır. Aslında bu herkes tarafından bilinir. Bilinir bilinmesine de hemen hemen, herkes tarafından unutulur. Sanki daha iyi birini bulabilirmişiz gibi hatalarımıza devam
ederiz.
Herşeye ve herkese rağmen dostluklar devam etmeli. Yoksa hayatın anlamı kalmaz. Bizden geriye kalan tek eser dostluklarımızdır.
|